De Eeuwige strijd
De mensen achter onze hulp
Soms vragen mensen ons:
“Wie zorgt er eigenlijk voor dat onze hulp in Cuba terechtkomt bij de mensen die haar nodig hebben?”
Het antwoord is eenvoudig.
Mensen.
Geen grote organisatie. Geen mensen die vanop een comfortabele afstand bepalen wat er moet gebeuren.
Maar vrijwilligers die zelf in Cuba wonen en iedere dag ervaren hoe moeilijk het leven daar kan zijn.
Zij vormen de verbinding tussen onze hulp en de mensen die deze nodig hebben.
De verhalen die zij ons vertellen, komen rechtstreeks uit hun eigen omgeving.
Ze vertellen over gezinnen die nauwelijks rondkomen. Over ouderen die alleen achterblijven. Over zieke mensen die op zoek zijn naar medicijnen die soms nergens te vinden zijn.
Maar ze vertellen ons ook over zichzelf.
Over de lange afstanden die ze afleggen.
Over urenlang zoeken naar medicijnen.
Over improviseren wanneer iets niet beschikbaar is.
Over de momenten waarop ook zij zich afvragen hoe ze hun eigen problemen moeten oplossen.
En toch gaan ze verder.
Een vrijwilliger vertelde ons eens over iemand die dringend hulp nodig had. Het was geen ingewikkeld verhaal. Geen groot wonder.
Er was gewoon een mens die hulp nodig had en een ander mens die besloot om niet voorbij te lopen.
Daar begint onze hulp.
Niet bij een bedrag.
Niet bij een voedselpakket.
Maar bij mensen die naar elkaar omkijken.
Wij kunnen vanuit België een bijdrage leveren. Iedere donatie helpt om voedsel, medicijnen en andere noodzakelijke hulp mogelijk te maken.
Maar uiteindelijk zijn het onze vrijwilligers die ervoor zorgen dat die hulp terechtkomt waar ze nodig is.
Zij kennen de mensen.
Zij kennen de buurten.
Zij kennen de omstandigheden.En zij weten soms als geen ander wie vandaag hulp nodig heeft.
Daarom willen wij hen niet alleen bedanken voor wat ze doen.
We willen ook dat jullie weten wie er achter onze hulp staat.
Want wanneer je ons steunt, steun je niet alleen een organisatie.
Je steunt mensen die iedere dag opnieuw proberen het leven van een ander een beetje draaglijker te maken.
Mensen die zelf niet alles hebben, maar toch bereid zijn iets te delen.
Mensen die soms met weinig middelen ontzettend veel kunnen betekenen.
Zij zijn de brug tussen jouw hulp en iemand die daarop wacht.
En daarom zeggen wij tegen al onze vrijwilligers:
Dank jullie voor jullie tijd.
Voor jullie dagelijkse inzet.
Voor jullie geduld.
Voor iedere deur waarop jullie aankloppen.
Voor ieder verhaal dat jullie met ons delen.Maar vooral:
dank jullie omdat jullie blijven omkijken naar een ander.
Want soms verandert een leven niet door iets groots.
Soms begint verandering met een kleine tas voedsel.
Een doosje broodnodige medicijnen.
Een eenvoudig bezoek en een gesprek.
Een luisterend oor voor de zorgen en problemen van mensen die het moeilijk hebben.
Of simpelweg iemand die zegt:
“Ik ben je niet vergeten.”
En misschien is dát wel een van de mooiste vormen van vriendschap.
Vriendschap die oceanen en zeeën oversteekt.
Vriendschap die geen afstand of hindernis kent.
Vriendschap die mensen samenbrengt wanneer het leven hen weinig geeft.