De verhalen van Vrijwiligers
Franca Visser
Ik weet eigenlijk niet goed hoe ik deze post moet beginnen.Sinds we terug zijn in Cuba ben ik enorm geschrokken van de prijzen.
Niet een beetje duurder. Niet iets waarvan je denkt: vervelend, we moeten wat zuiniger doen.Voor steeds meer mensen hier gaat het inmiddels over de vraag: kan ik vandaag eten?De euro staat inmiddels rond de 800 Cubaanse pesos en de dollar rond de 700. Voor iemand die euro's heeft klinkt dat misschien fantastisch.
Maar probeer je eens voor te stellen dat je géén euro's of dollars hebt.Dat je salaris in Cubaanse pesos wordt betaald. Of dat je als oudere moet rondkomen van een pensioen van ongeveer 2.000 pesos per maand.En dat 30 eieren inmiddels op sommige plekken rond de 4.500 pesos kosten.Meer dan twee maanden pensioen. Voor één doos eieren.En dan heb je nog geen rijst. Geen olie. Geen brood. Geen zeep. Geen medicijnen.Dat zijn de momenten waarop alle economische cijfers ineens mensen worden.De ouderen die ik help.De moeders die ik ken.De gezinnen waar ik boodschappen naartoe breng.Mensen moeten keuzes maken die niemand zou moeten maken.Eten kopen of medicijnen nemen.Zelf eten of zorgen dat je kinderen iets hebben.Vandaag iets kopen en niet weten wat er morgen nog overblijft.En juist daarom vind ik het zo moeilijk om machteloos toe te kijken.
Ik kan de situatie in Cuba niet veranderen. Maar ik kan wél naar de markt gaan. Ik kan rijst kopen. Olie. Eieren. Kip. Medicijnen. En ik kan ervoor zorgen dat het terechtkomt bij mensen waarvan ik persoonlijk weet dat ze het nodig hebben.Dat doe ik. Iedere keer opnieuw.Maar ik kan het niet alleen.De prijzen stijgen zo hard dat het geld voor ons voedsel- en medicijnenprogramma steeds sneller op is. Daarom vraag ik opnieuw om jullie hulp.Een paar euro lijkt misschien weinig. Hier kan het betekenen dat er die dag wél eten op tafel staat.
En tegen iedereen die al eens heeft geholpen: dankjewel. Echt.Jullie donaties zijn hier geen cijfers op een rekening.Ze worden rijst.Ze worden olie.Ze worden medicijnen.Ze worden eten op tafel.En op dit moment is dat harder nodig dan ik in lange tijd heb meegemaakt
Dit is slechts een van de vele verhalen die deze geweldige vrouw dagelijks tegenkomt , in de volksmond noemt men haar dan ook "El ángel de Cuba" een titel die ze ten volste verdiend.
